18/12/18
11/12/18
9/9/18
Feel it..
You'll be the father of my child, I'll spent a lifetime with you..
https://youtu.be/wVyggTKDcOE
15/8/18
Το αφήνω εδώ.. Να το βρησκω όταν το χάνω..
Να κοιμάσαι νωρίς. Η μέρα ξεκινάει από το βράδυ.
Πριν πας για ύπνο να έχεις οργανώσει την επόμενη μέρα. Με χαρτί και μολύβι. Μην την αφήνεις στην τύχη. Οι μέρες γίνονται μήνες και οι μήνες γίνονται χρόνια. Μια φορά ζεις. Τίμα την.
Να έχεις τετράδιο με στόχους. Να το τηρείς ευλαβικά. Να τους σκαλίζεις και να τους ξαναγράφεις. Αυτοί είναι ο μπούσουλας της ζωής σου. Γενικά να γράφεις. Σου κάνει καλό. Αλαφραίνει την ψυχή σου.
Να ξυπνάς νωρίς. Πολύ νωρίς. Εάν το μυαλό σου θέλει να χουζουρέψει να μην το ακούς. Να μάθεις να μη διαπραγματεύεσαι με το μυαλό σου. Να περνάει το δικό σου.
Να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να του χαμογελάς. Και να του μιλάς όμορφα. Φίλος σου είναι. Ο καλύτερος που έχεις.
Να κατεβαίνεις για περπάτημα ή για τρέξιμο όπου κι αν μένεις. Τουλάχιστον για 20λεπτά. Ζεσταίνει τις μηχανές σου.
Να ακούς κάτι την ώρα που περπατάς. Εμπνευσμένες ομιλίες. Εμπνευσμένους ανθρώπους.
Μ’ένα σμπάρο 2 τρυγόνια. Να χαμογελάς σε αυτούς που συναντάς. Να τους λες καλημέρα. Κι ας μη σου λένε. Κάποιο λόγο θα’χουν.
Να κοιτάς την ομορφιά τριγύρω σου. Παντού υπάρχει. Να φτιάχνεις ένα όμορφο πρωινό. Όχι μόνο για σένα.
Να μπαίνεις στο ντους και να το απολαμβάνεις. Να αφήνεις τις σκέψεις έξω.
Να ντύνεσαι όμορφα.
Να φροντίζεις τον εαυτό σου σαν να ήταν ο σημαντικότερος άνθρωπος στον κόσμο. Είσαι. Απλά δε στο’παν.
Να βρίσκεις 15 λεπτά για να διαβάζεις. Κάθε μέρα. Περιόρισε τα social. Μην ανοίξεις τηλεόραση. Είναι ψέμα ότι δεν υπάρχει χρόνος. Εσύ θα τον βρεις. Κανείς δεν στον χαρίζει.
Όπως και τη ζωή.
Να πηγαίνεις στη δουλειά σου με κέφι. Ακόμα κι αν δεν τη γουστάρεις. Αν χρειαστεί να βρεις άλλη. Όσο είσαι εκεί όμως να την τιμάς. Έτσι τιμάς τον εαυτό σου.
Να παραδίδεις 10Χ τον μισθό σου. Ακόμα κι αν είναι μικρός. Για σένα το κάνεις.
Να δουλεύεις ομαδικά. Και να ζεις συλλογικά. Δεν γίνεται αλλιώς.
Να τρως δεκατιανό. Να σε προσέχεις σαν τα μάτια σου. Μια μπανάνα, ή ένα μήλο. Μην παραμυθιάζεσαι. Εύκολο είναι.
Να κάνεις παρέα με τους καλύτερους. Αυτούς που έχουν κάτι παραπάνω από σένα. Αυτό που θέλεις. Μην τους φοβάσαι. Μην τους ζηλεύεις. Αυτοί θα σε πάνε παραπάνω. Γίνεσαι αυτός που κάνεις παρέα. Βάλε τον πήχυ ψηλά.
Να χαίρεσαι με τη χαρά του άλλου.
Να πίνεις μπόλικο νερό.
Και να αναπνέεις βαθιά. Να φουσκώνει η κοιλιά σου όταν το κάνεις. Κι ας μην είναι της μόδας.
Να βλέπεις λιγότερο τηλεόραση. Μια ώρα να κόψεις τη μέρα έχεις γλιτώσει 360 ώρες, δηλαδή 9 εργάσιμες εβδομάδες. Όταν οι άλλοι θα έχουν 12 μήνες εσύ θα έχεις 14.
Να μην πιστεύεις στην τύχη. Εσύ τη φτιάχνεις. Χώνεψέ το και θα αλλάξει όλη σου η ζωή.
Να τη ζεις τη ζωή. Όταν γελάς να γελάς. Όταν κλαις να κλαις, όταν πονάς να πονάς. Δεν είσαι από πορσελάνη. Δεν θα σπάσεις. Οι πορσελάνες είναι για τη βιτρίνα.
Να περνάς χρόνο με τον εαυτό σου. Μην το φοβάσαι. Δεν είναι μοναξιά. Είναι κακό να μην μπορείς να κάτσεις μόνος σου μαζί του και να πρέπει να’χει κάτι πάντα ανοιχτό. Σαν να’χεις μουσαφίρη και να τον παρατάς μόνο. Όλες οι λύσεις είναι μέσα σου. Στο μυαλό σου και στην καρδιά σου. Χαμήλωσε το θόρυβο. Κλείσε τη φασαρία και θα σου φανερωθούν. Ο Θεός είναι μέσα σου λένε. Αυτό εννοούν.
Να χρησιμοποιείς και το μυαλό σου και την καρδιά σου. Εσύ θα βρεις πότε το ένα και πότε το άλλο. Σαν τον καλό μάγειρα που ξέρει πότε να βάλει αλάτι και πότε πιπέρι.
Να σε βγάζεις βόλτα. Να σε πηγαίνεις σινεμά. Κι όπου αλλού γουστάρετε. Να νιώσεις ότι σε αγαπάς και σε τιμάς. Δεν το ξέρεις. Η ζωή σου είναι η σχέση σου με τον εαυτό σου.
Μη σκοτίζεσαι για τις γνώμες των άλλων. Να τις ακούς. Αλλά πρώτα να ακούς τη δική σου. Να κλείνεις τα μάτια και να ονειρεύεσαι.
Να κάνεις πάντα μια καλή πράξη. Να βοηθάς τους τριγύρω σου. Ειδικά αυτούς που δεν ξέρεις. Η οικογένειά σου δεν σταματάει στα παιδιά σου. Όλοι είναι οικογένειά σου. Έτσι μόνο θα ευτυχήσεις. Δεν γίνεται αλλιώς.
Να κρατάς ημερολόγιο με τις ομορφιές της ζωής. Κάθε μέρα έχει τουλάχιστον 100. Να τις γράφεις όλες. Άμα δεν τις γράφεις φεύγουν. Θαύματα τα λέει ο Δάσκαλός μου. Το ότι περπατάς είναι ένα από αυτά. Γράψτο. Μην το προσπερνάς.
Μην κουτσομπολεύεις. Κοίτα τη δουλειά σου. Μόνο τον εαυτό σου ορίζεις.
Να την ψάχνεις. Να ρωτάς. Να διαβάζεις. Να μην πιστεύεις όλα όσα νομίζεις.
Να εξελίσεσαι κάθε μέρα. Μέχρι την τελευταία σου.
Να αγαπάς το διπλανό σου. Πρώτα όμως να αγαπάς τον εαυτό σου. Δεν έχεις άλλο. Μη γελιέσαι. Μόνος έρχεσαι και μόνος φεύγεις από τον κόσμο αυτό. Χωρίς τα παιδιά σου. Χωρίς το αμάξι σου. Χωρίς τα λεφτά σου.
Μόνο η αγάπη χωράει στις αποσκευές σου. Αυτή που πήρες και αυτή που έδωσες.
Μόνο αγάπη υπάρχει.
Γι’ αυτό είσαι εδώ.”
30/11/17
Promise you'll remember that you are mine
But you fit me better than my favorite sweater.and I know that love is mean and love hurts, but I still remember that day we met in September..
https://youtu.be/JRWox-i6aAk
22/8/12
..
http://telewizjaslaska.pl/reptilot.html?uxazlistenid=56
__________________
" I couldnt, somehow, for thinking." (c) sarah zayne
Wed, 22 Aug 2012 1:00:46
14/2/11
16/1/11
7/1/11
16/11/10
3/9/10
Όταν το μόνο που σε ηρεμεί είναι η μουσική τι άλλο μένει να κάνεις;
Message in a bottle - Machine Head
And a little touch of red.
The burning red - Machine Head
12/7/10
1/5/10
100 +1 anarthseis.....
Each woman waiting a blonde prince riding a white horse to kiss her and bring her back to life. I found him... but there is a thing. he is just like the little prince, darkhaired and without the white horse. does it matter;
14/3/10
Working Class Hero - John Lennon
Είδα αυτό το video και διαπίστωσα πόσο επίκαιρο είναι.
Σας το παραθέτω εδώ.
Περιμένω τη γνώμη σας...
"As soon as you are born they make you feel small..."
22/1/10
15/1/10
oti kataferes na apokthseis kai na gineis kai to oneiro sou..
kai 3afnika suneidhtopoieis oti den exeis tpt..
oti zeis se mia outopia..
telika koroiseuoume ton eayto mas kai tou leme psemata??
mhpws oloklhrenontas ena stoxo o phxhs αnevainei?
mhpws stamatame na 8eloume ayta pou 8elame?
h apla pote den eixame pragmatika koita3ei ti ginete??
14/12/09
12/12/09
κάτι ξεχάσαμε
τι γίνεται;
πού πηγαίνει όλο αυτό το πράμα τριγύρω μας;
ποιοι είσαστε πλέον;
γιατί αλλάξαμε όλοι τόσο;
πότε είμασταν έτσι;
τόσο εγωιστές και παρτάκηδες;
παρατηρώ κάθε μέρα πως έχουμε ξεχάσει όλα όσα μας δώθηκαν
και τρέξαμε να πάρουμε κινητά και αυτοκίνητα για να νιώσουμε κάποιοι.
μη μιλήσω για σχέσεις...
φιλικές;
ερωτικές;
οικογενειακές;
τι είναι αυτό;
θυμηθείτε...
θυμηθείτε και ξυπνήστε γιατί...δεν ξέρω...
5/12/09
3/12/09
2/11/09
27/10/09
19/10/09
who do you think you are
playing god is not a game
too much of too many to think
think of yourself
no think of the others
why do things have to end
why do things have to end when you do not want them to
pain keeps you awake
even though you cannot see
focus is lost just as your thoughts
you have everything
you should be the happiest man on earth
she said
why aren't you
don't know?
when shut up and walk away until you do
i said...
16/10/09
22/9/09
Μια χούφτα πρέπει...
να φύγω μακριά σου.
Σου κάνω κακό
Φεύγω λοιπόν.
Σε αφήνω με κάτι από μένα για παρέα
Σε αφήνω και φεύγω με κάτι από σένα
Μην ξεχνάς να χαμογελάς
Σου το είχα πει
Αν καταλάβω ότι δεν πρέπει να είμαι εδώ θα φύγω
και εσύ τρόμαξες τόσο που το έβλεπες και το έκρυψες από μένα
μα δε σου έμαθα πως όλα τα βλέπεις; αργά ή γρήγορα...
έτσι και εγώ τώρα.
να προσέχεις και να πιστέψεις σε σένα ελπίζω κάποια στιγμή
αρκετούς πλήγωσα
πρέπει να σώσω ό,τι έχει απομείνει από το φως μέσα μου
μοιάζω με φεγγάρι. Φαίνομαι μεγάλος απλά οι άλλοι έχουν προχωρήσει πιο πέρα δεν το βλέπεις
πρέπει να σώσω όσο περισσότερους μπορώ
πρέπει να είμαι το καλύτερο που μπορώ
ελπίζω αυτό να είναι αρκετό
το ήξερα ότι θα καταλάβαινες...
7/9/09
Ο λόγος
συμφωνώ...
οι άλλοι κρίνουν εκ του αποτελέσματος, σωστά;
εμείς είμαστε που κρίνουμε τον εαυτό μας πιο αληθινά,
μόνο εμείς βλέπουμε, μόνο εμείς ξέρουμε το γιατί.
Και είναι ώρες που αναρωτιέμαι: Πώς γίνεται να ξέρουμε να κρίνουμε τον εαυτό μας;
Προφανώς δεν μπορούμε να είμαστε αντικειμενικοί,
μπορούμε να προσπαθήσουμε...
πρέπει;
Μήπως είναι απλά η συνείδησή μας αυτή που θα μας κρίνει;
Δεν ξέρω και δεν έχω αυταπάτες, το πιο πιθανό είναι να μη μάθω ποτέ...
19/6/09
18/6/09
12/6/09
όρια
τόσο διάφανα
toso diafana
πώς ξέρεις ότι δεν τα πέρασες ήδη
πως δεν ήταν εκεί πίσω σε εκείνη τι στροφή
εκείνη η γραμμή του μεθυσμένου καπνού
που χόρευε κοντά σου
μα δεν την άγγιζες ποτέ
όσο πλησίαζες το χέρι τόσο χανόταν μακρυά σου
μόνο την οσφραινόσουν
αυτή τη μεθυσμένη γραμμή
του μεθυσμένου καπνού
τα όρια σου
ίσως αυτό είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις
ίσως μια μέρα να ξέρεις
ίσως
28/4/09
λίγο από όλα...
λίγος θυμός, κάνει;
λίγο μαύρο, κάνει;
λίγο μοναξιά, κάνει;
-Μόνος; μα πώς;
-Πάντα μόνος.
-Τόσοι γύρω...
-Ναι, γύρω.
-Κοντά κανεις;
-Ίσως ένας, δύο...
-Πιο πέρα οι άλλοι; γιατί;
-Φόβος.
-Ναι, μπορεί να σου κάνουν
-Όχι για μένα, για εκείνους...
8/4/09
Είχα καιρό να γράψω κάτι από μόνος μου.
Συνηθίζω να μιλάω με λέξεις άλλων.
Είπα τώρα να μουτζουρώσω τα χαρτιά με δικιές μου.
Κάπου διάβασα το παραπάνω.
Και μου δημιουργήθηκε η απορία: πώς ξέρουμε πως κάτι δεν έχει καμία ελπίδα;
Πώς ξεγράφουμε κάτι;
Δεν ξέρω...
Έχω την τάση να μην αφήνω τίποτα.
Να μην ξεγράφω τίποτα και κανένα παρά μόνο στο έσχατο σημείο.
Τι να πεις...εγώ είμαι και παράξενος.
Ίσως και θύμα...ή μήπως τελικά θύτης;
Μήπως ξέρεις;
2/4/09
Μια φίλη μου έδωσε τα παρακάτω, τα γράφω εδώ για να μην τα ξεχάσω και για να τα δει και μία ακόμα...
Φοβάμαι πολύ,αλήθεια..
Φοβάμαι σα beniamin,φοβάμαι σα Σοφία.Φοβάμαι ολοκληρωτικά.
Φοβάμαι το αύριο κ το ύστερα.Πολύ όμως.
Φοβάμαι αυτό που θα έρθει,ή ενίοτε αυτό που δε θα έρθει..
Φοβάμαι βαθιά απο μέσα μου..Φοβάμαι τα χρόνια μετά
και φοβάμαι το ξημέρωμα.Την αλλαγή φοβάμαι κ την απομάκρυνση.
Φοβάμαι ό,τι φοβούνται κι άλλα πόσα εκατομμύρια άνθρωποι,
πάνω σ'αυτό το όνειρο του παραλόγου που λέμε γη.
Φοβάμαι σήμερα.Φοβόμουν κ χτες.Ας φύγει αύριο...
Είσαι ό,τι απομένει.
Ό,τι έχει ποτέ αληθινά υπάρξει.
Αυτό που ζητώ πάντα κ ακολουθώ και μαζεύει τα δάκρυά μου.
Αυτό είσαι.
Μια μικρή βροχή και ένας υπέρλαμπρος ήλιος.
Μια χαρά αναπάντεχη και μια βαριά θλίψη.
Είσαι οι ώρες που περνάνε κ οι μέρες που δε θα έρθουν ποτέ.
Είσαι η μήτρα που γεννάει τα όνειρα
και το καλούπι για τον καθημερινό μου εφιάλτη.
Είσαι το γράμμα που ποτέ δεν έστειλα κ η κλήση που απέρριψα.
Είσαι το μόνο που φέρνει ελευθερία κ εγώ το σκλαβώνω.
Είσαι κάτι πάνω από μένα κ κάτι πιο λίγο από την ευτυχία μου.
Είσαι η ζωή που δε χαίρομαι όσο θα'θελα κ αποφασίζω να μη ζω.
Είσαι η πεφταγγελόσκονή μου κ συγχώρα με που σε λησμονώ..
28/3/09
27/3/09
Είναι το γέλιο σου...
Πάντα με κάνει να χαμογελάω...
Ελπίζω κι εσένα...
26/3/09
Η μπαλάντα του κατάδικου
Μια καταδίκη σε περίμενε
Στην πρώτη βόλτα της ζωή σου
Για μια γυναίκα που θα πήγαινε
Ως την άκρη αυτής της γης μαζί σου
Μέσα στης τρέλας σου τον ίλιγγο
Μόνο τα μάτια της ζητούσες
Και στο κορμί της το ανήλικο
Την αθώωση της νιότης σου ποθούσες
Κάνε να λάμψει η νύχτα
Να αλλάξει ο κόσμος όλος σε μια νύχτα
Τώρα της πας τα δώρα της
Την ξαφνική επιστροφή σου
Μα η ερημιά πήγε στην ώρα της
Το γυμνό να ντύσει της σιωπής σου
Σαν αγνοούμενο σε ξέγραψε
Μα πώς να πει πως δεν σε θέλει
Ακόμα, όλα τα γράμματα σου έκαψε
Μα η αλήθεια της πονάει το στρώμα
23/3/09
5/3/09
Θυμάσαι?
Σε μια ξένη πόλη,ούτε δική μου ούτε δική σου
εκεί σε πρωτοείδα
Μπορεί και να μ'ήξερες από παλιά
κι απλά με ξαναβρήκες
Κι έβρεχε,χωρίς ομπρέλα,το θυμάσαι;
Την άλλη κιόλας μέρα φτιάξαμε ένα τρένο
κίτρινο,κόκκινο,μπλε το βάψαμε
και ταξιδεύαμε τη γη
Τις νύχτες ταξιδεύαμε στον ουρανό
αστέρι και σταθμός,θυμάσαι;
Βρήκες το πιο μακρινό αστέρι
κι είπες να το γυαλίσουμε,να του φυτέψουμε
μια λεύκα
να μείνουμε για πάντα εκεί,θυμάσαι;
'Οταν σου έδινα ένα πορτοκάλι
πήγαινε να πει,μόνο μαζί σου ταξιδεύω
Με πέντε πορτοκάλια κάναμε πορτοκαλάδα
την πίναμε μισή μισή,θυμάσαι;
Κι έτρεχα κάθε άνοιξη σ'όλη τη γη
να βρω το πρώτο λουλούδι
για σένα βέβαια
Κατέβαινες στα βάθη του ωκεανού εσύ
και μου 'φερνες ένα κοχύλι,θυμάσαι;
'Αμα στο ζήταγα,γινόσουνα ποτάμι,λίμνη,θάλασσα,ωκεανός
Κι όταν το ζήταγες,γινόμουν κι εγώ,θυμάσαι;
Μου έστελνες στον ύπνο μου όνειρα
καλοπλυμένα,καλοχτενισμένα
Και τα δικά σου όνειρα εγώ στα ετοίμαζα,θυμάσαι;
Θυμάσαι,τότε που κατέβηκα στον ύπνο σου
μ'ένα τεράστιο ροζ αερόστατο;
Σου χάρισα ένα μύλο
να τον κρατάς γερά γιατί φοβόσουν τα σκοτάδια
Μου χάρισες έναν ολόιδιο κι εσύ
Το θυμάσαι ακόμη;
Μια νύχτα χάθηκες σ'ένα μεγάλο δάσος
είχες το μύλο,δε φοβήθηκες
κι έτρεξα και σε βρήκα
Μου χάρισες ένα χρυσόψαρο που μέτραγε ως τα χίλια
κι ένα τζιτζίκι και μια ζίνα
κι ένα πουκάμισο άσπρο,τα θυμάσαι;
Και σου 'μαθα να ζωγραφίζεις κάμπους και ποτάμια
Μην πατάς πολύ το μολύβι,σου 'λεγα
Μια αγκαλιά ψυχές το τοπίο
κι οι ψυχές δεν έχουν περίγραμμα,θυμάσαι;
Και μου 'μαθες να φτιάχνω χάρτινα καράβια
και χάρτινα κινέζικα πουλιά
Μια μέρα είπαμε,καιρός πια να εφεύρουμε τη δική μας γραφή,
να μην την ξέρει άλλος
Τη ζωγραφίσαμε στο πι και φι,κοντά σ'ένα ποτάμι
πάντα ένα ποτάμι
Τη θυμάσαι ακόμα εκείνη τη γραφή;
Κι εφεύραμε ένα σωρό πράγματα από τότε,
τη σαντιγύ
τον ήλιο
τις αϋπνίες
την παλίρροια
το σκούρο μπλε
Τα θυμάσαι όλα;
'Ο,τι δε χώραγε στις λέξεις,το κάναμε μικρές
σημαιούλες πολύχρωμες
Θυμάσαι πώς τις ανεμίζαμε;
Το μαγικό δωμάτιο,που άλλαζε σχήμα ανάλογα με τη στάση
του κορμιού μας,το θυμάσαι;
Κι ήταν φορές που γινόταν ολοστρόγγυλο,θυμάσαι πότε;
Μαζί διαβάζαμε τα πιο ωραία παραμύθια
κι όταν μας τέλειωσαν
αρχίσαμε να παίζουμε τα δικά μας παραμύθια
Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε δύο,θυμάσαι;
'Ητανε δύο κι ήτανε σαν ένας και πολλοί μαζί
Χωρίζαμε για λίγο μόνο,γιατί αλλιώς
πώς θ'ανταμώναμε ξανά;
Και σου 'γραφα κάθε στιγμή κάτι τεράστια γράμματα
κι εσύ μου 'γραφες ακόμα πιο τεράστια
Μια φορά όμως που άργησες
πρόλαβε κι ήρθε ένας χειμώνας,που κράτησε όσο πέντε
Κι όταν τέλειωσε,ήρθε πάλι χειμώνας ακόμα πιο βαρύς
και δεν μπορούσες να γυρίσεις
'Εμεινες μακριά
και μου 'γραψες,η πιο μεγάλη απόσταση είναι ο χρόνος
Μπορεί...
Όμως τα πιο ωραία ταξίδια μας
δεν τα ταξιδέψαμε ακόμη
Σε περιμένω
Έλα...
Θα μετρήσω ως το δέκα...
2/3/09
άβαταρ(=εικόνα μου)
ας δούμε λοιπόν.
Το avatar μου είναι μια εικόνα όπου το καθρέφτισμα του ανθρώπου είναι ένα κοράκι.
Έχετε δεί το Crow;
Πάντα μου άρεσε.
Δεν ξέρω, δεν το σκέφτηκα και πολύ...
...για μένα δείχνει το καθρέφτισμα μιας μόνιμα
παρεξηγημένης ψυχής που ισορροπεί ανάμεσα στο
φώς του ανθρώπου και το σκοτάδι του "κυνηγού"...
symphony of destruction
Όχι δεν έπαθα από το πολύ Lost...
Απλά νιώθω ότι κάποιες φορές απλά είμαι εδώ
για να καταστρέφω πράγματα...
Έχετε νιώσει κι εσείς έτσι;
25/2/09
Αριθμός 70...και πάλι λίγες...από chain mail κατά του αλκοόλ...
Με την άκρη του ματιού μου, παρατήρησα ένα αγοράκι γύρω στα πέντε, το οποίο κρατούσε μια κούκλα.
Δε σταματούσε να της χαϊδεύει τα μαλλιά και να τη σφίγγει προσεκτικά πάνω του.
Αναρωτήθηκα για ποιον προοριζόταν αυτή η κούκλα.
Το αγοράκι γύρισε κάποια στιγμή προς την κυρία που βρισκόταν πλάι του:
«Θεία μου, είσαι σίγουρη ότι δε μου φτάνουν τα λεφτά;»
Η γυναίκα του απάντησε χάνοντας κάπως την υπομονή της:
«Είπαμε ότι δεν έχεις αρκετά λεφτά για να την αγοράσεις.»
Έπειτα, η θεία του του ζήτησε να μείνει εκεί και να τον περιμένει για λίγο, κι εκείνη έφυγε βιαστικά. Το αγοράκι κρατούσε ακόμη στα χέρια του την κούκλα.
Τελικά, κατευθύνθηκα προς το παιδί και το ρώτησα σε ποιον ήθελε να δώσει την κούκλα.
«Αυτή την κούκλα την ήθελε η αδερφή μου περισσότερο από καθετί για τα Χριστούγεννα. Ήταν σίγουρη ότι θα της την έφερνε ο Άι-Βασίλης.»
Του είπα τότε ότι μπορεί και να της την έφερνε, κι εκείνο μου είπε θλιμμένο:
«Όχι, ο Άι-Βασίλης δεν μπορεί να πάει εκεί που είναι τώρα η αδερφή μου... Πρέπει να δώσω την κούκλα στη μαμά μου να της την πάει.»
Τα μάτια του ήταν πολύ θλιμμένα ενώ έλεγε αυτά τα λόγια.
«Πήγε να συναντήσει τον Χριστούλη. Ο μπαμπάς λέει ότι και η μαμά θα πάει να συναντήσει το Χριστούλη σε λιγάκι. Έτσι, σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να πάρει την κούκλα μαζί της και να την πάει στην αδερφούλα μου.»
Η καρδιά μου πήγε να σταματήσει.
Το αγοράκι σήκωσε το βλέμμα προς εμένα και μου είπε:
«Είπα στον μπαμπά να πει στη μαμά να μη φύγει αμέσως. Ζήτησα να περιμένει μέχρι να γυρίσω από το μαγαζί.»
Μετά, μου έδειξε μία φωτογραφία που απεικόνιζε το ίδιο το αγοράκι μέσα στο κατάστημα να κρατάει την κούκλα, και μου είπε:
«Θέλω η μαμά να πάρει κι αυτή τη φωτογραφία μαζί της, για να μη με ξεχάσει. Την αγαπάω τη μαμά και δε θέλω να μʼαφήσει, αλλά ο μπαμπάς λέει ότι πρέπει να πάει μαζί με την αδερφούλα μου.»
Ύστερα, χαμήλωσε το κεφάλι του κι έμεινε σιωπηλό.
Έψαξα στην τσάντα μου κι έβγαλα από μέσα ένα μάτσο χαρτονομίσματα και ρώτησα το αγοράκι:
«Τι λες να μετρήσουμε τα λεφτά σου μια τελευταία φορά για να σιγουρευτούμε;»
Εκείνο απάντησε:
«Εντάξει, όμως πρέπει να βγουν αρκετά.»
Έριξα κρυφά κάποια χρήματα μαζί με τα δικά του και αρχίσαμε το μέτρημα. Έφταναν με το παραπάνω για την κούκλα. Περίσσευαν κιόλας αρκετά.
Το αγοράκι ψιθύρισε:
«Ευχαριστώ Χριστούλη που μου έδωσες αρκετά λεφτά.»
Έπειτα με κοίταξε και είπε:
«Είχα ζητήσει από το Χριστούλη να κάνει να έχω αρκετά λεφτά για νʼαγοράσω την κούκλα και η μαμά μου να μπορεί να την πάει στην αδερφούλα μου.
Εκείνος άκουσε την προσευχή μου.
Ήθελα να έχω αρκετά λεφτά για νʼαγοράσω και ένα λευκό τριαντάφυλλο για τη μαμά, όμως δεν τόλμησα να του το ζητήσω.
Εκείνος μου έδωσε αρκετά λεφτά για νʼαγοράσω την κούκλα και το λευκό τριαντάφυλλο.
Ξέρετε, αρέσουν πολύ τα λευκά τριαντάφυλλα στη μαμά...»
Λίγα λεπτά αργότερα, η θεία του ξαναγύρισε, κι εγώ απομακρύνθηκα σπρώχνοντας το καροτσάκι μου.
Τέλειωνα τα ψώνια μου με ένα συναίσθημα εντελώς διαφορετικό από ότι όταν τα άρχιζα.
Δεν μπορούσα να βγάλω απʼτο μυαλό μου το αγοράκι.
Μετά θυμήθηκα ένα άρθρο στην εφημερίδα, λίγες μέρες πριν, που μιλούσε για έναν οδηγό σε κατάσταση μέθης που είχε χτυπήσει ένα αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε μια νεαρή γυναίκα με την κόρη της.
Το κοριτσάκι είχε πεθάνει ακαριαία και η μητέρα ήταν σοβαρά τραυματισμένη. Η οικογένεια έπρεπε να αποφασίσει εάν θα της διέκοπταν την αναπνευστική στήριξη...
Να ήταν άραγε η οικογένεια του μικρού αγοριού;
Δυο μέρες μετά, διάβασα στην εφημερίδα ότι η νεαρή γυναίκα ήταν νεκρή.
Δεν μπόρεσα να μην πάω νʼαγοράσω ένα μπουκέτο λευκά τριαντάφυλλα και να βρεθώ στην αίθουσα όπου εκθέταν τη σωρό της.
Ήταν εκεί και κρατούσε ένα όμορφο λευκό τριαντάφυλλο στο χέρι της, μαζί με μία κούκλα και τη φωτογραφία του μικρού αγοριού από στο κατάστημα.
Έφυγα από την αίθουσα κλαίγοντας και με την αίσθηση ότι η ζωή μου θα άλλαζε για πάντα.
Η αγάπη που είχε αυτό το αγοράκι για τη μαμά του και την αδερφή του ήταν τόσο μεγάλη, και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου ένας μεθυσμένος οδηγός του τα πήρε όλα μακριά...
7/2/09
Τύψεις....
Θυσίες που άλλαξαν την πορεία της ζωής τους ριζικά...Τοποθέτησαν τα όνειρα τους στην άκρη και προσπάθησαν να μας κάνουν ευτυχισμένους..
Αγνόησαν τα θέλω τους και τα όνειρά τους...
Το αξίζαμε?Θα φέρει τελικά αυτή η επιλογή καλύτερα πραγματα για αυτούς?
Ή πάντα θα θεωρούμε τον εαυτό μας υπεύθυνο??
Δεν ξέρω για σας,εγώ όμως πάντα θα νιώθω τις τύψεις που άλλαξα μια ζωή κι έναν άνθρωπο...
Μακάρι να είναι για το καλύτερο..Αλλά μάλλον αυτό δεν θα το μάθω ποτέ....
3/2/09
Ίσως να έχουν δίκιο τελικά...από chain-mail και πάλι...
έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα
τα
συναισθήματα. Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η
Αγάπη και όλα
τα άλλα
συναισθήματα.
Μια
μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι
επισκεύασαν
τις βάρκες
τους και άρχισαν να φεύγουν. Η Αγάπη ήταν η μόνη που
έμεινε
πίσω. Ήθελε να
αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί
άρχισε
να βυθίζεται, η
Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει
βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο
που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό. Η Αγάπη
τον
ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»
«Όχι, δεν μπορώ»,
απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και
χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν
υπάρχει χώρος για
σένα».
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από
την Αλαζονεία που επίσης
περνούσε από μπροστά της σε
ένα πανέμορφο σκάφος. «Σε παρακαλώ,
βοήθησέ με», είπε
η αγάπη.. «Δεν μπορώ να σε βοηθήσω, Αγάπη.
Είσαι
μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος
μου», της απάντησε η
Αλαζονεία. Η Λύπη ήταν πιο πέρα
και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει
από αυτή
βοήθεια. «Λύπη, άφησέ με να έρθω μαζί σου». «Ω Αγάπη,
είμαι
τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου», είπε
η Λύπη. Η Ευτυχία
πέρασε μπροστά από την Αγάπη, αλλά
και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
Ήταν τόσο ευτυχισμένη,
που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά
βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε
μια φωνή: «Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ
μαζί
μου!». Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν
γνώριζε,
αλλά ήταν
γεμάτη από τέτοια
ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν
έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο
του.
Η Αγάπη
γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε,
ρώτησε
την Γνώση:
«Γνώση, ποιος με βοήθησε»; «Ο Χρόνος», της απάντησε
η
Γνώση. «Ο Χρόνος;»
ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε η Χρόνος;» Τότε
η
Γνώση χαμογέλασε και
με βαθιά σοφία της είπε:
«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να
καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η
Αγάπη».
Μάνος
Χατζιδάκις
2/2/09
na prosexis...!!
29/1/09
Για όλους...
Νίκα τα!
Ποτέ μην κοιτάς το μέλλον με ελπίδα,
Ζήσε το παρόν με πάθος!
Ποτέ μη θυμάσαι όσους αγαπάς,
Μείνε μαζί τους!
Και μην ξεχνάς ποτέ,
Πόσο όμορφο είναι να χαμογελάς...
28/1/09
poso poli borei na ponaei i eilikrineia??
19/1/09
16/1/09
still here
how can I
- move on and fly
when I still don't know
- the reason why
you and I
- we touch the sky
someone give me
- the reason why
close your eyes
- I'll stay beside you
I'm still here
- I won't let them find you
I'll be lying right here by your side
and even though my heart is breaking
seeing you like this I'll face it
don't be afraid
- you're not alone
13/1/09
Apo mia filh...eplizw akoma
7/1/09
Εγωισμός-Αγάπη-...
Ε-Γ-Ω-Ι-Σ-Μ-Ο-Σ
8 γράμματα.
Και φτάνουν 8 γράμματα για να χωρίσουν τόσους ανθρώπους;
Φτάνουν...
Κι όμως λιγότερα γράμματα μπορούν να έχουν περισσότερη δύναμη...
Ποια;
Δεν ξέρω...ΑΓΑΠΗ;
Α-Γ-Α-Π-Η
5 γράμματα.
Και φτάνουν 5 γράμματα για να ενώσουν τόσους χωρισμένους ανθρώπους;
Τι άλλο θέλει;
Για πείτε μου...τι άλλο;
6/1/09
Φως και σκοτάδι....
Σβήνω τα φώτα,πετώ στο σκοτάδι
Τυφλός σε τυφλούς
για ένα σου χάδι.
Ζωή με χαλάς,
γι'αυτό σε κοντράρω,
Εσύ μη μασάς,
εγώ κουμαντάρω
Φόβος παντού
για όλες τις τύχες,
Φθόνος παντού
για όλες τις φήμες
Πόνος εδώ
για εκείνες τις νύχτες
Με το φως το πυκνό,
το γεμάτο ελπίδες...
31/12/08
Το μονόγραμμα
Της αγάπης
Μιά για πάντα το κόψαμε
Και δε γίνεται ν'ανθίσει αλλιως,μ'ακούς
Σ'άλλη γη,σ'άλλο αστέρι,μ'ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα,δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε,ο ίδιος,μ'ακούς
Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ'άλλους καιρούς
Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ'ακούς
Να τινάξει το λουλούδι,μόνο εμείς,μ'ακούς
Μες στη μέση της θάλασσας
Από μόνο το θέλημα της αγάπης,μ'ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ'ακούς
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στα νερά και ποιός κλαίει-ακούς;
Ποιός γυρεύει τον άλλο,ποιός φωνάζει-ακούς;
Είμ'εγώ που φωνάζω κι είμ'εγώ που κλαίω,μ'ακούς
Σ'αγαπώ,σ'αγαπώ,μ'ακούς.
25/12/08
No title...
Πάντα ό,τι βρισκουμε,κάποια στιγμή θα το χάσουμε....Έτσι είναι η ζωή...
Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς αφού το συνειδητοποιήσουμε...
Πάμε σε μέρη δίχως λόγο?Κρατάμε επαφή με τους φίλους του/της?Συχνάζουμε στα ίδια στέκια?Ή μένουμε δυνατοί κι αλλάζουμε?
Ή χωρίς να το καταλάβουμε,πίσω από τη μάσκα της αλλαγής,όσο πάμε του/της μοιάζουμε κι η καρδιά βρίσκεται σε πλήρη αταξία?
Σύμφωνα με τη Φυσική,όσο μεγαλύτερη η ταχύτητα του αμαξιού,τόσο περισσότερο αυξάνει η ορμή του κατά την ώρα της σύκγρουσης...
Αν λοιπόν οι μόνοι είναι τα αμάξια και οι σχέσεις τα τροχαία,τότε η ταχύτητα είναι η επιθυμία και η ορμή το πάθος...
Ευθέως ανάλογα ποσά...
Κι όσο αυτά αυξάνονται,τόσο περισσότερο αυξάνει και η άρνησή σου να αφήσεις τον άλλο να χαθεί από τη ζωή σου...
Ποσό ανάλογο των τετραγώνων των άλλων...
22/12/08
ΛΥΠΗ Κ ΧΑΡΑ
Την περιμένεις… αργεί… ανυπομονείς…αγωνιείς…
Κορίτσι είναι συσκέφτεσαι, θ’ αργήσει κ λίγο. Η ώρα περνά.
Να ‘τη έρχεται!
Σήμερα είσαι πολύ όμορφη της λες κ την φιλάς. Ανεβαίνετε στη μηχανή κ φεύγετε.
Την αγαπάς, την θέλεις μα δεν της το λες..
Ποτέ δεν της το έχεις πει. Δεν είναι εγωιστικό;
Εκείνη είναι γαντζωμένη πάνω σου, νιώθει σιγουριά.
Εσύ προσέχεις τα αυτοκίνητα, την κίνηση, τους ανθρώπους,
Την αγαπάς, δεν θα το παραδεχτείς;
Πόσο την αγαπώ! Ναι την αγαπώ! Την αγαπώ μα δεν μπορώ να της το πω.. Γιατί;
Πρόσεξε! Ένα αυτοκίνητο βγαίνει μπροστά σου κ εσύ πέφτεις πάνω του.
Μόλις συνέρχεσαι σκύβεις πάνω της, την φιλάς κ φωνάζεις όσο πιο δυνατά μπορείς: Σ’ αγαπώ!!!
Κ κλαις γιατί δεν πρόλαβε να ακούσει
Γιατί Θεέ μου, γιατί;; Δεν είναι άδικο;
Όχι, η ζωή ξέρει να πληγώνει τους ανθρώπους…
Κ εσένα σε πλήγωσε δίκαια αν σκεφτείς:
είσαι ΕΓΩΙΣΤΗΣ….
21/12/08
Hands - Jewel
If I could tell the world just one thing
It would be, we're all okay
And not to worry
'Cause worry is wasteful and useless
In times like these
I won't be made useless
Won't be idle with despair
I will gather myself around my faith
For light does the darkness most fear
My hands are small I know
But they're not yours, they are my own
But they're not yours, they are my own
and I am never broken
Poverty stole your golden shoes
But it didn't steal your laughter
And heartache came to visit me
But I knew it wasn't ever after
We'll fight, not out of spite
For someone must stand up for what's right
'Cause where there's a man who has no voice
There ours shall go singing
My hands are small I know
But they're not yours, they are my own
But they're not yours, they are my own
and I am never broken
In the end only kindness matters
In the end only kindness matters
I will get down on my knees, and I will pray
I will get down on my knees, and I will pray
I will get down on my knees, and I will pray
My hands are small I know
But they're not yours, they are my own
But they're not yours, they are my own
and I am never broken
My hands are small I know
But they're not yours, they are my own
But they're not yours, they are my own
and I am never broken
We are never broken
We are God's eyes
God's hands
God's heart
We are God's eyes
God's hands
God's heart
We are God's eyes
God's hands
God's eyes
20/12/08
Guns n' Roses - This I Love
Κάποιος μπορεί να το αποκαλούσε και κύκνειο άσμα...
14/12/08
ΚΑΠΟΙΟΣ....
Αυτά τα έγραψε μια φίλη μου και μου άρεσαν πολύ...Αυτός ο ΚΑΠΟΙΟΣ σίγουρα υπάρχει και κάποια στιγμή θα τον συναντήσουμε όλοι μας...Αργά ή γρήγορα,θα δείξει,αλλά αξίζει τον κόπο...
5/12/08
Μα τι είναι αγάπη?
Τόνια 6 ετών
Όταν η γιαγιά μου έπαθε αρθρίτιδα δεν μπορούσε να βάψει τα νύχια των ποδιών της γιατί δεν μπορούσε να σκύψει. Έτσι της τα έβαφε ο παπούς μου παρότι και αυτός είχε αρθρίτιδα στα χέρια του».
Ρεββέκα 8 ετών
Όταν κάποιος σε αγαπά ο τρόπος πού προφέρει το όνομά σου είναι διαφορετικός. Ξέρεις ότι το όνομά σου είναι ασφαλές στο στόμα του.
Βασίλης 4 ετών
Αγάπη είναι όταν ένα κορίτσι βάζει άρωμα κι ένα αγόρι άφτερ σέιβ και μετά βγαίνουν έξω μαζί και μυρίζουν ο ένας τον άλλο.
Κάρολος 5 ετών
Αγάπη είναι όταν βγαίνεις γιά φαγητό και δίνεις στον άλλο τις μισές τηγανιτές σου πατάτες χωρίς να του ζητήσεις να σου δώσει κι αυτός από τις δικές του.
Χριστίνα 6 ετών
Αγάπη είναι αυτό πού σε κάνει να χαμογελάς όταν είσαι κουρασμένη.
Λευτέρης 4 ετών
Αγάπη είναι όταν η μαμά φιάχνει καφέ γιά τον μπαμπά και πίνει πρώτα μιά γουλιά εκείνη γιά να δεί αν τον πέτυχε.
Δανιήλ 7 ετών
Αγάπη είναι όταν φιλιέσαι όλη την ώρα. Μετά βαριέσαι να φιλιέσαι αλλά θέλεις συνέχεια να είσαι μαζί με τον άλλο και να μιλάτε. Η μαμά μου κι ο μπαμπάς μου έτσι κάνουν. Κι όταν φιλιούνται εμένα μου φαίνεται αηδία.
Αιμιλία 8 ετών
Η αγάπη είναι όταν είσαι στο δωμάτιό σου τα Χριστούγεννα κι ανοίγεις τα δώρα, αν σταματήσεις το άνοιγμα θα ακούσεις την αγάπη.
Πάνος 7 ετών
Αν θέλεις να μάθεις ν' αγαπάς καλύτερα πρέπει να ξεκινήσεις από ένα φίλο πού μισείς.
Νίκη 6 ετών
Υπάρχουν δύο είδη αγάπης. Η αγάπη των ανθρώπων και η αγάπητου Θεού. Αλλά ο Θεός τα έχει φιάξει και τα δύο.
Τζένη 8 ετών
Η αγάπη είναι όταν λες σε ένα αγόρι ότι σου αρέσει το πουκάμισό του κι αυτός το φοράει μετά κάθε μέρα.
Ελλη 7 ετών
Η αγάπη είναι σαν το γέρο και τη γριά πού μετά από τόσα χρόνια πού γνωρίζονται είναι ακόμα φίλοι.
Θωμάς 6 ετών
Κατά τη διάρκεια του ρεσιτάλ πιάνου μου μ΄έπιασε φόβος πάνω στη σκηνή.Τότε κοίταξα κάτω και είδα τον μπαμπά μου να με χαιρετάει χαμογελώντας.Ηταν ο μόνος πού το έκανε αυτό. Τότε μου πέρασε ο φόβος.
Μαρία 8 ετών
Η μαμά μου με αγαπάει πιό πολύ απ' όλους. Κανένας άλλος δεν έρχεται να με φιλήσει όταν πέφτω γιά ύπνο.
Κλαίρη 6 ετών
Η αγάπη είναι όταν η μαμά δίνει στο μπαμπά την καλύτερη μερίδα φαί.
Ελένη 5 ετών
Η αγάπη είναι όταν η μαμά βλέπει τον μπαμπά αξύριστο και βρώμικο και πάλι πιστεύει ότι είναι ωραιότερος κι απ' τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ.
Χρήστος 7 ετών
Αγάπη είναι όταν το σκυλάκι σου, σου γλύφει το πρόσωπο ακόμα κι αφού το άφησες μόνο του όλη μέρα.
Μαριάννα 4 ετών
Ξέρω ότι η αδελφή μου μ' αγαπά γιατί μου δίνει όλα τα ρούχα της ακόμα κι άν πρέπει να βγεί έξω και να αγοράσει άλλα.
Λάμπρος 4 ετών
Αφήνω την μεγαλύτερη αδελφή μου να με πειράζει γιατί η μαμά λέει ότι με πειράζει επειδή μ' αγαπάει. Κι μετά εγώ πειράζω την μπέιμπι σίτερ γιατί την αγαπάω.
Αλεξάνδρα 4 ετών
Όταν αγαπάς κάποιον οι βλεφαρίδες σου ανοιγοκλείνουν και βγάζουν αστεράκια.
Κατερίνα 7 ετών
Αγάπη είναι όταν η μαμά βλέπει το μπαμπά στην τουαλέτα και δεν σιχαίνεται.
Μάρκος 6 ετών
Δεν πρέπει να λές σ' αγαπώ αν δεν το εννοείς. Αλλά αν το εννοείς πρέπει να το λες συνέχεια γιατί οι άνθρωποι ξεχνάνε.
Ο συγγραφέας Λέο Μπουσκάλια έκανε κάποτε ένα διαγωνισμό. Ο σκοπός του διαγωνισμού ήταν να βρεθεί το πιό συμπονετικό παιδί. Το βραβείο κέρδισε ένα τετράχρονο αγοράκι πού έκανε το εξής:
Το παιδάκι είχε ένα παππού γείτονα του οποίου η γυναίκα είχε πεθάνει πρόσφατα. Μόλις το παιδάκι τον είδε να κάθεται στην αυλή του και να κλαίει πήγε και απλά έκατσε στην αγκαλιά του. Όταν η μαμά του το ρώτησε τι είχε πεί στον παππού το παιδάκι είπε «τίποτα απλώς τον βοήθησα να κλάψει».
4/12/08
Ένα μήνυμα όπως όλα τα άλλα... περίπου...
Μαμά βγήκα με τους φίλους μου.
Πήγα σε ένα πάρτυ και θυμήθηκα αυτό που μου είχες πει,
να μην πιω αλκοόλ.
Μου είχες ζητήσει να μην πιω επειδή θα έπρεπε να
οδηγήσω μετά,
έτσι ήπια ένα αναψυκτικό. Ήμουν περήφανη για
μένα, γιατί είχα
ακούσει αυτό που τόσο γλυκά με είχες
συμβουλεύσει πριν φύγω, να μην πιω αν πρέπει
να οδηγήσω, σε αντίθεση με αυτό που μου έλεγαν
οι φίλοι μου.
Έκανα τη σωστή επιλογή! Η συμβουλή σου ήταν η
σωστή.
Όταν το πάρτυ τελείωσε όλοι μπήκαν στα
αυτοκίνητά τους χωρίς να είναι
σε θέση να οδηγήσουν. Εγώ πήρα το αμάξι μου.
Ήμουν σίγουρη ότι
ήμουν καθαρή.
Δεν μπορούσα να φανταστώ μαμά αυτό που με
περίμενε .....
Τώρα είμαι εδώ ξαπλωμένη στην άσφαλτο και
ακούω έναν αστυνομικό να
λέει «το παιδί που προκάλεσε το δυστύχημα ήταν
μεθυσμένο».
Μαμά η φωνή του ακούγεται τόσο μακρυνή.
Το αίμα μου είναι παντού στην άσφαλτο και εγώ
προσπαθώ με όλες μου τις
δυνάμεις να μην κλάψω.
Ακούω τους γιατρούς να λένε ότι αυτή η κοπέλα
δεν θα τα
καταφέρει.
Είμαι σίγουρη ότι το άλλο παιδί που οδηγούσε δεν
το είχε καν
φανταστεί όταν έτρεχε τόσο πολύ.
Στο τέλος, αυτός είχε αποφασίσει να πιει και εγώ
τώρα πρέπει να
πεθάνω.
Γιατί το κάνουν αυτό μαμά? Αφού ξέρουν ότι θα
καταστρέψουν ζωές?
Ο πόνος που νιώθω είναι σαν να με καρφώνουν
χιλιάδες μαχαίρια.
Πες στην αδερφή μου να μην φοβηθεί, στον
μπαμπά να είναι δυνατός.
Κάποιος έπρεπε να πει σε αυτό το παιδί ότι δεν
έπρεπε να πιει αν
θα οδηγούσε.
Ίσως αν του το έλεγαν οι δικοί του όπως έκανες
εσύ, τώρα να ήμουν
ζωντανή .....
Η ανάσα μου γίνεται όλο και πιο αδύνατη και
αρχίζω να φοβάμαι
μαμά..
Αυτές είναι οι τελευταίες μου στιγμές και είμαι τόσο
απελπισμένη.
Θα ήθελα τόσο να σε αγκαλιάσω μαμά....και να σου
πω πόσο σε αγαπάω
Σε αγαπάω μαμά....αντίο!!!
Αυτές οι λέξεις γράφτηκαν από μια δημοσιογράφο
που ήταν παρούσα σε
ένα δυστύχημα.
Η κοπέλα ενώ πέθαινε ψυθίριζε αυτές τις λεξεις και
η δημοσιογράφος
τις έγραφε σοκαρισμένη.
1/12/08
nes glukos me polu gala...
10/11/08
28/10/08
14 μέρες μετά...
με σκοπό να γίνει χώρος έκφρασης.
Το πιο όμορφο από όλα είναι πως το κατάφερε.
Θέλω να ευχαριστήσω όλους εκείνους που βοήθησαν
για να στηθεί αυτό το μικρό πραγματάκι που αποκαλώ
Lost & Found.
Ελπίζω να μπορούμε να συνεχίσουμε να γράφουμε
και να συνεχίσετε να μας διαβάζετε.
Μετά τιμής
Master
6/10/08
Ταυτότητες...
Ίσως μία για κάθε άτομο που γνωρίζουμε...
Και πόσοι μας γνώρισαν πραγματικά;
Ίσως εκείνοι που το περιμέναμε λιγότερο...
Και πόσους γνωρίσαμε εμείς τότε πραγματικά;
Εκείνους που διαλλέξαμε ή εκείνους που μας έκαναν να
τους σκεφτούμε κάποια στιγμή έτσι απλά για να τους πούμε καλημέρα;
"Καλημέρα κόσμε
Όταν ξυπνήσω θα σου πω
Καλημέρα κόσμε
Όταν ξυπνήσω ελπίζω να είσαι ακόμα εδώ"
Καλημέρα και σε σένα
που κάποια στιγμή ίσως σε βρω