27/8/08
Για φιλαράκια που χαθήκαμε. "Θα 'ρθουνε ξανά"
τι κι αν ήρθανε στιγμές
που έφυγαν μετά
τι κι αν πέρασε η ώρα
κι είναι πλέον πια αργά
εδώ είναι ο κόσμος ο δικός μας
δική μας είναι η χαρά
εδώ οι φίλοι εδώ τα στέκια
πότε θα 'ρθουνε ξανά
είδα δυο φίλους μου παλιούς
σε μια παλιά μικρή πλατεία
τους είδα άγνωστους βουβούς
ματιές γνωστές χωρίς ουσία
πού 'ναι εκείνα τα παιδιά
που μέναμε έξω ως αργά
πού 'ναι οι φίλοι πεσμένα αστέρια
παλιές ευχές στο πουθενά
εδώ ήταν κόσμος ο δικός μας
δική μας ήταν η χαρά
εδώ ήταν φίλοι εδώ ήταν στέκια
άραγε θα 'ρθουνε ξανά...
που έφυγαν μετά
τι κι αν πέρασε η ώρα
κι είναι πλέον πια αργά
εδώ είναι ο κόσμος ο δικός μας
δική μας είναι η χαρά
εδώ οι φίλοι εδώ τα στέκια
πότε θα 'ρθουνε ξανά
είδα δυο φίλους μου παλιούς
σε μια παλιά μικρή πλατεία
τους είδα άγνωστους βουβούς
ματιές γνωστές χωρίς ουσία
πού 'ναι εκείνα τα παιδιά
που μέναμε έξω ως αργά
πού 'ναι οι φίλοι πεσμένα αστέρια
παλιές ευχές στο πουθενά
εδώ ήταν κόσμος ο δικός μας
δική μας ήταν η χαρά
εδώ ήταν φίλοι εδώ ήταν στέκια
άραγε θα 'ρθουνε ξανά...
26/8/08
Τα σχόλια απλά περιττά
Άγγελος σαν ζογκλέρ μου μιλάς
Σαν ζογκλέρ μου γελάς,
μη μιλάς, με χαλάς,
σαν αιώνας θαρρώ,
και σου φαίνεται λεπτό.
Σαν ζογκλέρ μου γελάς,
μη μιλάς, με χαλάς,
τώρα ήρθε ο καιρός,
για ένα βήμα εμπρός.
Βαρέθηκα να χάνομαι στο χάος του μυαλού μου,
να βλέπω όλα τα λάθη μου στην άκρη του ματιού μου,
τις νύχτες όταν χάνομαι, ποτέ μου δεν κοιμάμαι,
νομίζω πως θα τρελαθώ, Θεέ μου, πόσο φοβάμαι.
Σαν ζογκλέρ μου γελάς,
μη μιλάς, με χαλάς (μη μιλάς),
σαν αιώνας θαρρώ,
και σου φαίνεται λεπτό.
Σαν ζογκλέρ μου γελάς,
μη μιλάς, με χαλάς,
τώρα ήρθε ο καιρός,
για ένα βήμα εμπρός.
Βαρέθηκα τους γύρω σου, βαρέθηκα κι εσένα,
ποτέ σου δεν κατάλαβες, τι ήσουνα για μένα,
για ώρες σε σκεφτόμουνα και γέμιζα με ίσως,
άργησα, μα κατάλαβα, πως ήσουν όλο μίσος.
Σαν ζογκλέρ μου γελάς,
μη μιλάς, με χαλάς (μη μιλάς),
σαν αιώνας θαρρώ,
και σου φαίνεται λεπτό.
Σαν ζογκλέρ μου γελάς,
μη μιλάς, με χαλάς,
τώρα ήρθε ο καιρός,
για ένα βήμα εμπρός.
26/6/08
Μπορούν να αλλάξουν όλα;
Κάποιος μπορεί δίπλα του να βλέπει στασιμότητα, ματαιότητα, απαισιοδοξία.
Ίσως και να έχει δίκιο στην τελική...
Άλλος όμως μπορεί να βλέπει δυνατότητες και πιθανές εκβάσεις.
Είναι στο χέρι μας να διαλλέξουμε τι θα πιστέψουμε...
Και είναι στο δικό μου να σας βάλω να αναρωτηθείτε...
Είναι όντως όλλα στάσιμα ή υπάρχει περιθώριο για αλλαγή;
Εγώ είμαι στους δεύτερους...
Η επιλογή δική σας...
Όλα μπορούν να αλλάξουν...
Απλά δεν ξέρουμε τον τρόπο ακόμα.
Ίσως και να έχει δίκιο στην τελική...
Άλλος όμως μπορεί να βλέπει δυνατότητες και πιθανές εκβάσεις.
Είναι στο χέρι μας να διαλλέξουμε τι θα πιστέψουμε...
Και είναι στο δικό μου να σας βάλω να αναρωτηθείτε...
Είναι όντως όλλα στάσιμα ή υπάρχει περιθώριο για αλλαγή;
Εγώ είμαι στους δεύτερους...
Η επιλογή δική σας...
Όλα μπορούν να αλλάξουν...
Απλά δεν ξέρουμε τον τρόπο ακόμα.
15/5/08
...people...
...people always walk alone in the crowds
but come together in the clouds
dreaming is what connects us all
when all other ways fall...
14/5/08
7/5/08
είναι μεν πολύ ρομαντικούλι αλλά μου αρέσει...
Κάποτε ήταν μια κοπέλα τυφλή.
Μισούσε τον εαυτό της που ήταν τυφλή.
Μισούσε τον καθένα, εκτός από τον αγαπημένο της.
Αυτός ήταν πάντα εκεί γι'αυτήν.
Την αγαπούσε πολύ και ήταν πάντα δίπλα της.
Του είχε πει ότι αν μπορούσε να δει
τον κόσμο, τότε θα τον παντρευόταν!
Μια μέρα κάποιος της δώρισε δυό μάτια
και τότε μπόρεσε να δει τον κόσμο που τόσο πολύ ήθελε.
είδε και τον αγαπημένο της.
Εκείνος την ρώτησε γεμάτος χαρά «τώρα
που μπορείς να δεις τον κόσμο, θα με παντρευτείς;»
Η κοπέλα όμως έκπληκτη είδε ότι ο
αγαπημένος της ήταν κι αυτός τυφλός και σοκαρισμένη από αυτό,
αρνήθηκε να τον παντρευτεί.
Το αγόρι έφυγε δακρυσμένο και με πόνο
αργότερα της έστειλε ένα γράμμα.
''Απλά σε παρακαλώ, να προσέχεις τα μάτια μου.
Μισούσε τον εαυτό της που ήταν τυφλή.
Μισούσε τον καθένα, εκτός από τον αγαπημένο της.
Αυτός ήταν πάντα εκεί γι'αυτήν.
Την αγαπούσε πολύ και ήταν πάντα δίπλα της.
Του είχε πει ότι αν μπορούσε να δει
τον κόσμο, τότε θα τον παντρευόταν!
Μια μέρα κάποιος της δώρισε δυό μάτια
και τότε μπόρεσε να δει τον κόσμο που τόσο πολύ ήθελε.
είδε και τον αγαπημένο της.
Εκείνος την ρώτησε γεμάτος χαρά «τώρα
που μπορείς να δεις τον κόσμο, θα με παντρευτείς;»
Η κοπέλα όμως έκπληκτη είδε ότι ο
αγαπημένος της ήταν κι αυτός τυφλός και σοκαρισμένη από αυτό,
αρνήθηκε να τον παντρευτεί.
Το αγόρι έφυγε δακρυσμένο και με πόνο
αργότερα της έστειλε ένα γράμμα.
''Απλά σε παρακαλώ, να προσέχεις τα μάτια μου.
Σκεψεις...
Υπάρχουν στιγμές που είμαι μαζί με φίλους… γνωστούς και νιώθω μόνος, σαν να στεκομαι στην μέση ενός δωματίου, ενός δωματίου που είναι πλασμένο από μένα αποκλειστικά και μονό για μένα και ότι βλέπω το βλέπω με τα ματιά της φαντασίας μου. Μπορεί να νομίζετε ότι τα χω λίγο χαμένα, ίσως. Ο καθένας το νιώθει και το βιώνει διαφορετικά. Πριν μερικους μήνες "διόρθωσα" ένα απ'τα μεγαλύτερα λάθη που έχω κάνει στην ζωή μου, ναι το ξέρω, είμαι τυχερός που τουλάχιστον είχα την ευκαιρία να το διορθώσω. Παρόλα αυτά πέρασα μια περίοδο ψυχολογικής καταπόνησης. Αυτό φυσικά με βοήθησε να σκεφτώ κάποια πράγματα και να αναθεωρήσω ίσως κάποια άλλα. Τελικά όσους ανθρώπους και να έχεις στο πλευρό σου κάθε στιγμή δύσκολη στο τέλος είσαι μόνος σου, εσύ πρέπει να τα βγάλεις πέρα, εσύ πρέπει να προχωρήσεις ένα βήμα μπροστά, δεν μπορεί ο φίλος σου να «βηματίσει» για σένα.
ΥΓ Ενα ευχαριστω στον Master για την προσκληση του =)
5/5/08
Ποιός είπε ότι η metal δεν έχει...?
IRON MAIDEN - RAINMAKER
When I was wandering in the desert. And was searching for the truth
I heard a choir of angels calling out my name. I had the feeling that my life would never be the same again
I turned my face towards the barren sun
And I know of the pain that you feel the same as me. And I dream of the rain as it falls upon the leaves.
And the cracks IN OUR LIVES LIKE A CRACKS UPON THE GROUND. They are sealed and are now washed away
You tell me we can start the rain. You tell me that we all can change
You tell me we can find something to wash the tears away. You tell me we can start the rain
You tell me that we all can change. You tell me we can find something to wash the tears.
And I know of the pain that you feel the same as me. And I dream of the rain as it falls upon the leaves.
And the cracks in the ground like the cracks are in our lives. They are sealed and are now far away
You tell me we can start the rain. You tell me that we all can change
You tell me we can find something to wash the tears away. You tell me we can start the rain
You tell me that we all can change. You tell me we can find something to wash the tears.
You tell me we can start the rain. You tell me that we all can change
You tell me we can find something to wash the tears away. You tell me we can start the rain
You tell me that we all can change. You tell me we can find something to wash the tears.
And I know of the pain that you feel the same as me. And I dream of the rain as it falls upon the leaves.
And the cracks in the ground like the cracks are in our lives. They are sealed and are now far away!
I heard a choir of angels calling out my name. I had the feeling that my life would never be the same again
I turned my face towards the barren sun
And I know of the pain that you feel the same as me. And I dream of the rain as it falls upon the leaves.
And the cracks IN OUR LIVES LIKE A CRACKS UPON THE GROUND. They are sealed and are now washed away
You tell me we can start the rain. You tell me that we all can change
You tell me we can find something to wash the tears away. You tell me we can start the rain
You tell me that we all can change. You tell me we can find something to wash the tears.
And I know of the pain that you feel the same as me. And I dream of the rain as it falls upon the leaves.
And the cracks in the ground like the cracks are in our lives. They are sealed and are now far away
You tell me we can start the rain. You tell me that we all can change
You tell me we can find something to wash the tears away. You tell me we can start the rain
You tell me that we all can change. You tell me we can find something to wash the tears.
You tell me we can start the rain. You tell me that we all can change
You tell me we can find something to wash the tears away. You tell me we can start the rain
You tell me that we all can change. You tell me we can find something to wash the tears.
And I know of the pain that you feel the same as me. And I dream of the rain as it falls upon the leaves.
And the cracks in the ground like the cracks are in our lives. They are sealed and are now far away!
1/5/08
9/4/08
Heroes
"...There comes a time in a man's life,
when a man was to ask himself
wether he wants
a life of meaning
or
a life of happiness..."
when a man was to ask himself
wether he wants
a life of meaning
or
a life of happiness..."
1/4/08
Από ένα chain mail, "το ήξερες";
Ήξερες ότι αυτοί που εμφανίζονται να είναι σκληροί στην καρδιά, είναι στην πραγματικότητα αδύναμοι και ευαίσθητοι?
Ήξερες ότι αυτοί που περνούν τον χρόνο τους προστατεύοντας τους άλλους είναι που πραγματικά θέλουν κάποιον να τους προστατεύει?
Ήξερες ότι τα τρία πράγματα που είναι πιο δύσκολο να ειπωθούν είναι:
Σ' αγαπώ.
Λυπάμαι.
Βοήθησε με.
Ήξερες ότι αυτοί που ντύνονται στα κόκκινα είναι περισσότερο σίγουροι ,με αυτοπεποίθηση για τον εαυτό τους?
Ήξερες ότι εκείνοι που ντύνονται στα κίτρινα ,είναι εκείνοι που απολαμβάνουν την ομορφιά τους?
Ήξερες ότι εκείνοι που ντύνονται στα μαύρα, είναι εκείνοι που θέλουν να περνούν απαρατήρητοι και χρειάζονται την βοήθεια και την κατανόηση σου?
Ήξερες πως όταν βοηθάς κάποιον, η βοήθεια σου επιστρέφει πάλι σε σένα εις διπλούν?
Ήξερες ότι είναι πιο εύκολο να πεις τι νιώθεις γράφοντας το, παρά λέγοντάς το κατά πρόσωπο? Αλλά ήξερες ότι έχει μεγαλύτερη αξία όταν αυτό το λες κατά πρόσωπο?
Ήξερες ότι αν ζητήσεις κάτι με πίστη, η ευχή σου θα εισακουστεί ?
Ήξερες ότι μπορείς να κάνεις τα όνειρά σου να γίνουν πραγματικότητα, όπως να ερωτευτείς, να γίνεις πλούσιος, να παραμείνεις υγιείς, αν το ζητήσεις με πίστη. και αν πραγματικά ήξερες, θα έμενες έκπληκτος από το τι μπορείς να κάνεις.
Αλλά μην πιστέψεις τίποτα από αυτά που είπα μέχρι να το δοκιμάσεις μόνος σου. Αν ξέρεις κάποιον που έχει ανάγκη κάτι από αυτά που αναφέρθηκαν , και ξέρεις ότι μπορείς να βοηθήσεις, θα δεις ότι θα σου επιστραφεί (η πράξη) εις διπλούν.
28/3/08
...κανένας...
Οι λέξεις μαχαίρια
κι απλώνω τα χέρια
να με βρει το σημάδι
κι ας με στείλει στον Άδη
Τα μάτια υγρά
ποτέ τους δεν τρέχουν
μοναχά δακρύζουν στεγνά
για ματιές τους που πια δε θα έχουν
Είναι ο πόνος βουβός
όμως μένω ψηλός
νικητής των χαμένων
για όσα ήδη ειπωμένων
Τα χείλη σφιχτά
η φωνή πια δε βγαίνει
η καρδιά να χτυπάει βαριά
για εκείνη που εδώ πια δε μένει
κι απλώνω τα χέρια
να με βρει το σημάδι
κι ας με στείλει στον Άδη
Τα μάτια υγρά
ποτέ τους δεν τρέχουν
μοναχά δακρύζουν στεγνά
για ματιές τους που πια δε θα έχουν
Είναι ο πόνος βουβός
όμως μένω ψηλός
νικητής των χαμένων
για όσα ήδη ειπωμένων
Τα χείλη σφιχτά
η φωνή πια δε βγαίνει
η καρδιά να χτυπάει βαριά
για εκείνη που εδώ πια δε μένει
20/3/08
...η ιστορία 2 φίλων που περπατούν στην έρημο...
Κάποια στιγμή τσακώθηκαν και ο ένας από τους δύο έδωσε ένα χαστούκι στον άλλο.
Αυτός ο τελευταίος, πονεμένος, αλλά χωρίς να πει τίποτα, έγραψε στην άμμο:
ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙΣΕ.
Συνέχισαν να περπατούν μέχρι που βρήκαν μια όαση όπου
αποφάσισαν να κάνουν μπάνιο.
Αλλά αυτός που είχε φάει το χαστούκι παραλίγο να πνιγεί και ο φίλος του τον έσωσε.
Όταν συνήλθε, έγραψε πάνω σε μια πέτρα:
ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΖΩΗ.
Αυτός που τον είχε χαστουκίσει και στη συνέχεια του έσωσε τη ζωή, τον ρώτησε :
όταν σε χτύπησα, έγραψες πάνω στην άμμο, και τώρα έγραψες πάνω στην πέτρα.Γιατί?
Ο άλλος φίλος απάντησε :
«όταν κάποιος μας πληγώνει, πρέπει να
το γράφουμε στην άμμο όπου οι άνεμοι της συγνώμης μπορούν να το σβήσουν.
Αλλά όταν κάποιος κάνει κάτι καλό για μας, πρέπει να το χαράζουμε στην
πέτρα, όπου κανένας άνεμος δεν μπορεί να το σβήσει».
...ΜΑΘΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ
ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΡΑΖΕΙΣ ΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ...
Αυτός ο τελευταίος, πονεμένος, αλλά χωρίς να πει τίποτα, έγραψε στην άμμο:
ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙΣΕ.
Συνέχισαν να περπατούν μέχρι που βρήκαν μια όαση όπου
αποφάσισαν να κάνουν μπάνιο.
Αλλά αυτός που είχε φάει το χαστούκι παραλίγο να πνιγεί και ο φίλος του τον έσωσε.
Όταν συνήλθε, έγραψε πάνω σε μια πέτρα:
ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΖΩΗ.
Αυτός που τον είχε χαστουκίσει και στη συνέχεια του έσωσε τη ζωή, τον ρώτησε :
όταν σε χτύπησα, έγραψες πάνω στην άμμο, και τώρα έγραψες πάνω στην πέτρα.Γιατί?
Ο άλλος φίλος απάντησε :
«όταν κάποιος μας πληγώνει, πρέπει να
το γράφουμε στην άμμο όπου οι άνεμοι της συγνώμης μπορούν να το σβήσουν.
Αλλά όταν κάποιος κάνει κάτι καλό για μας, πρέπει να το χαράζουμε στην
πέτρα, όπου κανένας άνεμος δεν μπορεί να το σβήσει».
...ΜΑΘΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ
ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΡΑΖΕΙΣ ΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ...
13/3/08
Από το hi5 της Αλεξάνδρας
Το καλύτερο είναι να ξέρεις να αγαπάς και να ξέρεις να αγαπιέσαι!
Είναι δύσκολο να πεις σε κάποιον ότι είσαι ερωτευμένος μαζί του/της αλλά πρέπει
Έτσι θε ξεκαθαρίσεις τα πράγματα και το μυαλό σου θα έρθει σε μια σειρά. Το καλό είναι πως αν αυτός ο άνθρωπος που σε ενδιαφέρει το μάθει, ίσως να αρχίσει να ενδιαφέρεται κι αυτός για σένα. Γιατί όταν είσαι ερωτευμένος ο κόσμος όλος αλλάζει γύρω σου. Νιώθεις πως όλα είναι υπέρ σου και πως αν θες κάτι όλο το σύμπαν θα συνωμοτήσει μαζί σου για να το αποκτήσεις. Κάνε αυτό που θες, μη φοβηθείς,μίλα και να δεις που θα σε ακούσουν.
Γιατί όλα τα πράγματα και τα προβλήματα στη ζωή χρειάζονται κουβέντα, ομιλία και κατανόηση από το πιο μικρό έως το πιο μεγάλο πρόβλημα του καθενός
γιατί κάθε άνθρωπος χειρίζεται με τον δικό του αποτελεσματικό τρόπο τα πράγματα- προβλήματα που τον απασχολούν. Έστω και αν δεν μπορείς να κάνεις αυτό που για σένα φαίνεται ακατόρθωτο πρέπει να προσπαθήσεις για να νιώσεις καλύτερα μέσα σου!
Να νιώθεις ότι εγώ τόλμησα, εγώ το είπα και έτσι θα είμαι...το καλύτερο πράγμα στη ζωή είναι να αγαπάς και να ξέρεις ότι αγαπιέσαι!
υπάρχει ωραιότερο πράγμα από την αγάπη;
Είναι δύσκολο να πεις σε κάποιον ότι είσαι ερωτευμένος μαζί του/της αλλά πρέπει
Έτσι θε ξεκαθαρίσεις τα πράγματα και το μυαλό σου θα έρθει σε μια σειρά. Το καλό είναι πως αν αυτός ο άνθρωπος που σε ενδιαφέρει το μάθει, ίσως να αρχίσει να ενδιαφέρεται κι αυτός για σένα. Γιατί όταν είσαι ερωτευμένος ο κόσμος όλος αλλάζει γύρω σου. Νιώθεις πως όλα είναι υπέρ σου και πως αν θες κάτι όλο το σύμπαν θα συνωμοτήσει μαζί σου για να το αποκτήσεις. Κάνε αυτό που θες, μη φοβηθείς,μίλα και να δεις που θα σε ακούσουν.
Γιατί όλα τα πράγματα και τα προβλήματα στη ζωή χρειάζονται κουβέντα, ομιλία και κατανόηση από το πιο μικρό έως το πιο μεγάλο πρόβλημα του καθενός
γιατί κάθε άνθρωπος χειρίζεται με τον δικό του αποτελεσματικό τρόπο τα πράγματα- προβλήματα που τον απασχολούν. Έστω και αν δεν μπορείς να κάνεις αυτό που για σένα φαίνεται ακατόρθωτο πρέπει να προσπαθήσεις για να νιώσεις καλύτερα μέσα σου!
Να νιώθεις ότι εγώ τόλμησα, εγώ το είπα και έτσι θα είμαι...το καλύτερο πράγμα στη ζωή είναι να αγαπάς και να ξέρεις ότι αγαπιέσαι!
υπάρχει ωραιότερο πράγμα από την αγάπη;
4/3/08
Από μια σελίδα που βρήκα τυχαία...
Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και
όλες οι αξίες του ανθρώπου. Η τρέλα, επειδή λυπήθηκε την ανία, πρότεινε
να παίξουν κρυφτό. Το ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να
ακούσει, ενώ η περιέργεια που δεν μπορούσε να κρατηθεί ρώτησε: «τι
είναι το κρυφτό»; Ο ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την ευφορία
και η χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το
δίλημμα και την απάθεια να παίξουν κι αυτοί. Αλλά υπήρχαν πολλοί που
δεν ήθελαν να παίξουν : Η αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι
ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η υπεροψία έβρισκε το
παιχνίδι χαζό και ο άνανδρος δεν ήθελε να ρισκάρει. «Ένα, δύο, τρία»
άρχισε να μετράει η τρέλα… Η πρώτη που κρύφτηκε πίσω απ΄ τον πρώτο
βράχο ήταν η τεμπελιά που βαριόταν. Η πίστη πέταξε στους ουρανούς και η
ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του θριάμβου, που με τη δύναμη του κατάφερε να
σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο. Ο αλτρουισμός δεν μπόρεσε να κρυφτεί,
γιατί κάθε μέρος που έβρισκε το άφηνε για κάποιον άλλο, ενώ η
γενναιοδωρία κάθε κρυψώνα που έβρισκε την παραχωρούσε σε όποιον της την
ζητούσε. Ο εγωισμός αντίθετα βρήκε καλή κρυψώνα, αγνοώντας όλους τους
γύρω του, ενώ ξοπίσω του έτρεξε η ρουφιανιά. Το ψέμα κρύφτηκε στον πάτο
του ωκεανού, ενώ το πάθος και ο πόθος κρύφτηκαν μέσα σ΄ ένα ηφαίστειο.
Ο έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις
κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε
εκεί. «….1000» μέτρησε η τρέλα και άρχισε να ψάχνει. Την πρώτη που
βρήκε ήταν η τεμπελιά, αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά
βρήκε την πίστη που μίλαγε φωναχτά στον ουρανό με το Θεό. Ένιωσε το
σεισμό του πόθου και του πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και, αφού
βρήκε τη ζήλια, δεν δυσκολεύτηκε να βρει και το θρίαμβο που
θριαμβολογούσε για την κρυψώνα του. Βέβαια, βρήκε πολύ εύκολα το
δίλημμα που δεν είχε αποφασίσει ακόμα που να κρυφτεί. Η γενναιοδωρία
αποκαλύφθηκε μόνη της για να βοηθήσει, οπότε ο αλτρουισμός φιλοτιμήθηκε
και βγήκε δίπλα της. Στο μεταξύ, η ρουφιανιά, πηγαίνοντας να καρφώσει
τον εγωϊσμό, αποκαλύφθηκε μαζί του. Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους, εκτός
απ΄ τον έρωτα. Η τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από
κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να
τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα κι απ΄ το θυμό της άρχισε
να τον κλωτσάει νευρικά, ώσπου ακούστηκε ένα βογγητό πόνου. Ήταν ο
έρωτας, που τα αγκάθια της τριανταφυλλιάς τον είχαν τυφλώσει! Η τρέλα
ταράχτηκε, δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη… Στο
τέλος, μην μπορώντας να ξαναδώσει το φως του στον έρωτα, ορκίστηκε να
γίνει ο οδηγός του. Κι από τότε, ο Έρωτας είναι τυφλός και η Τρέλα τον
συνοδεύει !
όλες οι αξίες του ανθρώπου. Η τρέλα, επειδή λυπήθηκε την ανία, πρότεινε
να παίξουν κρυφτό. Το ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να
ακούσει, ενώ η περιέργεια που δεν μπορούσε να κρατηθεί ρώτησε: «τι
είναι το κρυφτό»; Ο ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την ευφορία
και η χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το
δίλημμα και την απάθεια να παίξουν κι αυτοί. Αλλά υπήρχαν πολλοί που
δεν ήθελαν να παίξουν : Η αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι
ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η υπεροψία έβρισκε το
παιχνίδι χαζό και ο άνανδρος δεν ήθελε να ρισκάρει. «Ένα, δύο, τρία»
άρχισε να μετράει η τρέλα… Η πρώτη που κρύφτηκε πίσω απ΄ τον πρώτο
βράχο ήταν η τεμπελιά που βαριόταν. Η πίστη πέταξε στους ουρανούς και η
ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του θριάμβου, που με τη δύναμη του κατάφερε να
σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο. Ο αλτρουισμός δεν μπόρεσε να κρυφτεί,
γιατί κάθε μέρος που έβρισκε το άφηνε για κάποιον άλλο, ενώ η
γενναιοδωρία κάθε κρυψώνα που έβρισκε την παραχωρούσε σε όποιον της την
ζητούσε. Ο εγωισμός αντίθετα βρήκε καλή κρυψώνα, αγνοώντας όλους τους
γύρω του, ενώ ξοπίσω του έτρεξε η ρουφιανιά. Το ψέμα κρύφτηκε στον πάτο
του ωκεανού, ενώ το πάθος και ο πόθος κρύφτηκαν μέσα σ΄ ένα ηφαίστειο.
Ο έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις
κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε
εκεί. «….1000» μέτρησε η τρέλα και άρχισε να ψάχνει. Την πρώτη που
βρήκε ήταν η τεμπελιά, αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά
βρήκε την πίστη που μίλαγε φωναχτά στον ουρανό με το Θεό. Ένιωσε το
σεισμό του πόθου και του πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και, αφού
βρήκε τη ζήλια, δεν δυσκολεύτηκε να βρει και το θρίαμβο που
θριαμβολογούσε για την κρυψώνα του. Βέβαια, βρήκε πολύ εύκολα το
δίλημμα που δεν είχε αποφασίσει ακόμα που να κρυφτεί. Η γενναιοδωρία
αποκαλύφθηκε μόνη της για να βοηθήσει, οπότε ο αλτρουισμός φιλοτιμήθηκε
και βγήκε δίπλα της. Στο μεταξύ, η ρουφιανιά, πηγαίνοντας να καρφώσει
τον εγωϊσμό, αποκαλύφθηκε μαζί του. Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους, εκτός
απ΄ τον έρωτα. Η τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από
κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να
τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα κι απ΄ το θυμό της άρχισε
να τον κλωτσάει νευρικά, ώσπου ακούστηκε ένα βογγητό πόνου. Ήταν ο
έρωτας, που τα αγκάθια της τριανταφυλλιάς τον είχαν τυφλώσει! Η τρέλα
ταράχτηκε, δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη… Στο
τέλος, μην μπορώντας να ξαναδώσει το φως του στον έρωτα, ορκίστηκε να
γίνει ο οδηγός του. Κι από τότε, ο Έρωτας είναι τυφλός και η Τρέλα τον
συνοδεύει !
1/3/08
Από ένα chain mail...για εσένα
Παρακολούθησες ποτέ παιδιά στο λούνα-πάρκ?
ή άκουσες την βροχή να πέφτει στο χώμα?
Παρακολούθησες το τρελό πέταγμα μιας πεταλούδας?
Χάζεψες τον ήλιο καθώς ξεθωριάζει η νύχτα?
Καλύτερα να χαλαρώσεις.
Μην χορεύεις τόσο γρήγορα.
Η ζωή είναι μικρή.
Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.
Τρέχεις αλαφιασμένος κάθε μέρα?
Όταν ρωτάς κάποιον «πως είσαι?»
Ακούς την απάντηση?
Όταν τελειώνει η μέρα πέφτεις στο κρεβάτι αγκαλιά με σκέψεις για
εκατοντάδες δουλειές που στριφογυρίζουν στο κεφάλι σου?
Καλύτερα χαλάρωσε.
Μην χορεύεις τόσο γρήγορα.
Η ζωή είναι μικρή.
Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.
Είπες ποτέ στο παιδί σου «θα το κάνουμε αυτό αύριο» και μέσα στην
βιασύνη σου δεν είδες την λύπη του?
Έχασες επαφή? Άφησες μια καλή φιλία να πεθάνει επειδή ποτέ δεν είχες
τον χρόνο να πάρεις ένα τηλέφωνο και να πεις «γεια!»
Καλύτερα χαλάρωσε.
Μην χορεύεις τόσο γρήγορα
Η ζωή είναι μικρή
Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.
Όταν τρέχεις παλαβωμένα για να πας κάπου χάνεις τη μισή χαρά της
διαδρομής.
Είναι σα να πετάς ένα δώρο που δεν άνοιξες......
Η ζωή δεν είναι αγώνας ταχύτητας.
Γι' αυτό χαλάρωσε.
Άκου την μουσική Πριν τελειώσει το τραγούδι.
ή άκουσες την βροχή να πέφτει στο χώμα?
Παρακολούθησες το τρελό πέταγμα μιας πεταλούδας?
Χάζεψες τον ήλιο καθώς ξεθωριάζει η νύχτα?
Καλύτερα να χαλαρώσεις.
Μην χορεύεις τόσο γρήγορα.
Η ζωή είναι μικρή.
Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.
Τρέχεις αλαφιασμένος κάθε μέρα?
Όταν ρωτάς κάποιον «πως είσαι?»
Ακούς την απάντηση?
Όταν τελειώνει η μέρα πέφτεις στο κρεβάτι αγκαλιά με σκέψεις για
εκατοντάδες δουλειές που στριφογυρίζουν στο κεφάλι σου?
Καλύτερα χαλάρωσε.
Μην χορεύεις τόσο γρήγορα.
Η ζωή είναι μικρή.
Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.
Είπες ποτέ στο παιδί σου «θα το κάνουμε αυτό αύριο» και μέσα στην
βιασύνη σου δεν είδες την λύπη του?
Έχασες επαφή? Άφησες μια καλή φιλία να πεθάνει επειδή ποτέ δεν είχες
τον χρόνο να πάρεις ένα τηλέφωνο και να πεις «γεια!»
Καλύτερα χαλάρωσε.
Μην χορεύεις τόσο γρήγορα
Η ζωή είναι μικρή
Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.
Όταν τρέχεις παλαβωμένα για να πας κάπου χάνεις τη μισή χαρά της
διαδρομής.
Είναι σα να πετάς ένα δώρο που δεν άνοιξες......
Η ζωή δεν είναι αγώνας ταχύτητας.
Γι' αυτό χαλάρωσε.
Άκου την μουσική Πριν τελειώσει το τραγούδι.
3/2/08
Το χρώμα του φεγγαριού.
"Τι χρώμα έχει η λύπη;" ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά.
"Δεν άκουσες, σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;"
"Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στην αγκαλιά της. Ένα βαθύ, άγριο μπλε."
"Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;"
"Τα όνειρα, τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού."
"Τι χρώμα έχει η χαρά;"
"Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου."
"Και η μοναξιά;"
"Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί."
"Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις πάνω σου όταν κρυώνεις."
Το αστέρι έκλεισε τα μάτια του και ακούμπησε στο φράχτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.
"Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;"
"...Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού." Απάντησε το δέντρο.
"Τι χρώμα έχει ο έρωτας;"
"Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος."
"Έτσι, ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού" είπε τ' αστέρι...
Κοίταξε μακριά στο κενό...
Και δάκρυσε...
...
"Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για τη ζωή" Είπε το δέντρο στο αστέρι του.
"Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα, όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς."
"Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι."
"Τα καράβια με τους Ινδιάνους και τα βέλη και τα πολύχρωμα φτερά, που είναι ζωγραφισμένα στους άσπρους τοίχους της καμαρούλας."
"Όμορφη βραδιά απόψε. Άκου πως τραγουδάει το τριζόνι!"
Σε λίγο θα βγει ο Αυγερινός.
Σε λίγο θα ξημερώσει. Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα. Και ξαγρυπνά. Κοιτάζει το φεγγάρι. Και ονειρεύεται...
"Σε λίγο θα ξημερώσει..."
Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν. Κοιτάζουν το φεγγάρι. Και ονειρεύονται...
...
"Τι είναι Κυριακή;"...ρώτησε με περιέργεια το αστέρι.
"Χμ... Μια χρυσόμυγα στα χέρια του Φώτη. Ένα μαντίλι δάκρυα κρυμμένο στο άδειο καλάθι της γιαγιάς της Δέσποινας. Μια χάρτινη βαρκούλα που την ξέχασε ένα παιδάκι στο ρυάκι. Ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο πέτο της ερημιάς."
"Τι λυπημένες που είναι οι Κυριακές!" είπε σκεφτικό το αστέρι.
Και έδωσε μια και κρύφτηκε στο βλέφαρο της νύχτας...
...
"Δεν άκουσες, σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;"
"Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στην αγκαλιά της. Ένα βαθύ, άγριο μπλε."
"Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;"
"Τα όνειρα, τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού."
"Τι χρώμα έχει η χαρά;"
"Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου."
"Και η μοναξιά;"
"Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί."
"Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις πάνω σου όταν κρυώνεις."
Το αστέρι έκλεισε τα μάτια του και ακούμπησε στο φράχτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.
"Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;"
"...Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού." Απάντησε το δέντρο.
"Τι χρώμα έχει ο έρωτας;"
"Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος."
"Έτσι, ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού" είπε τ' αστέρι...
Κοίταξε μακριά στο κενό...
Και δάκρυσε...
...
"Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για τη ζωή" Είπε το δέντρο στο αστέρι του.
"Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα, όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς."
"Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι."
"Τα καράβια με τους Ινδιάνους και τα βέλη και τα πολύχρωμα φτερά, που είναι ζωγραφισμένα στους άσπρους τοίχους της καμαρούλας."
"Όμορφη βραδιά απόψε. Άκου πως τραγουδάει το τριζόνι!"
Σε λίγο θα βγει ο Αυγερινός.
Σε λίγο θα ξημερώσει. Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα. Και ξαγρυπνά. Κοιτάζει το φεγγάρι. Και ονειρεύεται...
"Σε λίγο θα ξημερώσει..."
Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν. Κοιτάζουν το φεγγάρι. Και ονειρεύονται...
...
"Τι είναι Κυριακή;"...ρώτησε με περιέργεια το αστέρι.
"Χμ... Μια χρυσόμυγα στα χέρια του Φώτη. Ένα μαντίλι δάκρυα κρυμμένο στο άδειο καλάθι της γιαγιάς της Δέσποινας. Μια χάρτινη βαρκούλα που την ξέχασε ένα παιδάκι στο ρυάκι. Ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο πέτο της ερημιάς."
"Τι λυπημένες που είναι οι Κυριακές!" είπε σκεφτικό το αστέρι.
Και έδωσε μια και κρύφτηκε στο βλέφαρο της νύχτας...
...
28/1/08
αλήθεια, ποιος είναι ο τίτλος?
σ' αυτό το γράμμα που θα λάβεις
γράφω ό,τι έχω αισθανθεί
σου λέω ποτέ ποτέ μην κλάψεις
για κάτι που έχει πια χαθεί
μπορεί η αγάπη να 'χει φύγει
η ανάμνηση όμως ξαναζεί
σα μια παλιότερη ιστορία
που τη μιλάνε οι τρελοί
κάποτε μου 'πες μη μ' αφήσεις
είπες φοβάμαι θα χαθώ
κι εγώ κι ας έχασα τα πάντα
έμεινα δίπλα σου εδώ
γιατί φοβάσαι να μιλήσεις
για όσα ματώνουν την καρδιά
μην ψάχνεις να 'βρεις αποδείξεις
τα πράγματα είναι τόσο απλά
τώρα πια έφυγες μακριά μου
έκοψες κάθε επαφή
σα να μην έμαθες ποτέ σου
τι είν' αγάπη αληθινή
πού να σε βρω τώρα καλή μου
ποιους στίχους κρύβει το μυαλό
έχασα κάθε αντοχή μου
να περιμένω απλά εδώ...
(οι στίχοι είναι του Γρηγόρη, φυσικά,
σιγά μην έγραφα εγώ κάτι τόσο ωραίο...)
γράφω ό,τι έχω αισθανθεί
σου λέω ποτέ ποτέ μην κλάψεις
για κάτι που έχει πια χαθεί
μπορεί η αγάπη να 'χει φύγει
η ανάμνηση όμως ξαναζεί
σα μια παλιότερη ιστορία
που τη μιλάνε οι τρελοί
κάποτε μου 'πες μη μ' αφήσεις
είπες φοβάμαι θα χαθώ
κι εγώ κι ας έχασα τα πάντα
έμεινα δίπλα σου εδώ
γιατί φοβάσαι να μιλήσεις
για όσα ματώνουν την καρδιά
μην ψάχνεις να 'βρεις αποδείξεις
τα πράγματα είναι τόσο απλά
τώρα πια έφυγες μακριά μου
έκοψες κάθε επαφή
σα να μην έμαθες ποτέ σου
τι είν' αγάπη αληθινή
πού να σε βρω τώρα καλή μου
ποιους στίχους κρύβει το μυαλό
έχασα κάθε αντοχή μου
να περιμένω απλά εδώ...
(οι στίχοι είναι του Γρηγόρη, φυσικά,
σιγά μην έγραφα εγώ κάτι τόσο ωραίο...)
22/1/08
Πόνος, θλίψη
και όλα αυτά γιατί;
Γιατί εκείνη αφέθηκε
δέθηκε
Και τώρα;
Πονάει...
Και αυτός;
Πονάει...
Γιατί;
Παράλογο...
Γιατί;
Ανασφαλής...
Ποιος;
Εκείνος...
Κι επειδή;
Φοβήθηκε...
Γιατί;
Θαμπώθηκε...
Κι εκείνη;
Πίσω χωρίς στηρίγματα
κόντρα σε όσα νιώθει
κόντρα σε όλους και σε όλα
ο πιο δυνατός και ευαίσθητος άνθρωπος
Άνθρωπος
πονάει...
Γιατί;
Για ΑΓΑΠΗ...
Αξίζει;
Πάντα...
Γιατί εκείνη αφέθηκε
δέθηκε
Και τώρα;
Πονάει...
Και αυτός;
Πονάει...
Γιατί;
Παράλογο...
Γιατί;
Ανασφαλής...
Ποιος;
Εκείνος...
Κι επειδή;
Φοβήθηκε...
Γιατί;
Θαμπώθηκε...
Κι εκείνη;
Πίσω χωρίς στηρίγματα
κόντρα σε όσα νιώθει
κόντρα σε όλους και σε όλα
ο πιο δυνατός και ευαίσθητος άνθρωπος
Άνθρωπος
πονάει...
Γιατί;
Για ΑΓΑΠΗ...
Αξίζει;
Πάντα...
17/1/08
16/1/08
Από ένα σχολικό θρανίο της Μαρίας
"Η ζωή είναι μια απέραντη
στιγμή
Μια στιγμή δίχως τέλος
και αρχή
Μα με άπειρα όνειρα. Όνειρα νεανικών
καρδιών
Που συνήθως μένουν για πάντα
όνειρα..."
στιγμή
Μια στιγμή δίχως τέλος
και αρχή
Μα με άπειρα όνειρα. Όνειρα νεανικών
καρδιών
Που συνήθως μένουν για πάντα
όνειρα..."
10/1/08
Από μια Φίλη
Τώρα που μπορώ λείπεις,
Τότε που φοβόμουν υπήρχες
Όταν κουραστώ κι αποκάμω θα'σαι σκιά
Όταν δακρύσεις θα έχω γίνει ανάμνηση
Τότε που φοβόμουν υπήρχες
Όταν κουραστώ κι αποκάμω θα'σαι σκιά
Όταν δακρύσεις θα έχω γίνει ανάμνηση
1/1/08
Για μια πριγκήπισσα που ήξερα
γνώρισα ανθρώπους, ανθρώπους πολλούς
μα ποτέ τους δεν με είδαν εκείνοι
και ακόμα και τώρα πιστεύω σ' αυτούς
παρόλο που πια δεν το κάνουν εκείνοι
είδα φωτάκια μα σπίτια κλειστά
είδα αγγέλους να φέγγουν στους δρόμους
είδα αυτοκίνητα, ταξί, φορτηγά
είδα και κλέφτες αντί γι' αστυνόμους
αντίκρυσα θαύματα γύρω στον κόσμο
έμαθα πώς λειτουργεί όλη η γη
μα ποτέ μου δεν είδα πια φως μου
άλλη απ' τη λάμψη σου πιο φωτεινή
μα ποτέ τους δεν με είδαν εκείνοι
και ακόμα και τώρα πιστεύω σ' αυτούς
παρόλο που πια δεν το κάνουν εκείνοι
είδα φωτάκια μα σπίτια κλειστά
είδα αγγέλους να φέγγουν στους δρόμους
είδα αυτοκίνητα, ταξί, φορτηγά
είδα και κλέφτες αντί γι' αστυνόμους
αντίκρυσα θαύματα γύρω στον κόσμο
έμαθα πώς λειτουργεί όλη η γη
μα ποτέ μου δεν είδα πια φως μου
άλλη απ' τη λάμψη σου πιο φωτεινή
17/11/07
5/11/07
Καλημέρα κόσμε
Άθλιος τίτλος το ξέρω,
ξεκινάω το blog αυτό οχι επειδή το κάνουν όλοι αλλά επειδή πιστεύω σε κάποια πρεγματα και δεν μπορώ να τα πω διαφορετικά.
ξεκινάω το blog αυτό οχι επειδή το κάνουν όλοι αλλά επειδή πιστεύω σε κάποια πρεγματα και δεν μπορώ να τα πω διαφορετικά.
14/10/07
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)